'wiem, że jestem banalna, uparta, niemoralna. bawi mnie to, mówię Ci.'

Zastanawiałam się kiedy to wszystko zaczęło się. Kiedy zaczęłam tracić siebie. Oraz co sprawiło, że jestem w aktualnym miejscu z powykręcanymi krawędziami. I przypomniałam sobie kilka godzin spędzonych na małej, łazienkowej podłodze. Kilka blizn na nadgarstku widocznych do tej pory. Kilka rozregulowanych granic. I jedną obietnicę trzymania się z daleka od związków. Obietnicę braku zaangażowania. A przede wszystkim obietnicę niedopuszczenia do powtórzenia się pewnej sytuacji. Nigdy więcej w tym samym miejscu. Jednocześnie nie wykluczając zmiany konfiguracji. 
Bo czym się strułeś, tym się lecz.

'wiem, mówisz nieobliczalna, fatalna, nienormalna. ale dziś nie rani nic.'