'a w chmurach biega goniec z nowiną, że do tej pory źle było. zmiany są jednak możliwe, twierdząco echo dudniło.'

Czasami wystarczy jedna pozytywna zmiana, by podgrzać nadzieją serce. Początek czegoś nowego. Niby nic wielkiego a jednak wystarczy, by świat przestał być szary i ponury. Nawet ze śniegiem w tle i milionem spraw do załatwienia. Bo w końcu coś zaczyna zmieniać się.
Bo jest całkiem dobrze. 

'myślę sobie, że ta zima musi kiedyś minąć. zazieleni się, urośnie  kilka drzew.'

'nauczyłam się barwnie żyć, głośno kląć, szampana pić.'

Okazuje się, że odpowiednio gruba powłoka skórna i znajdująca się pod nią warstwa izolacyjna mogą być atutem. To właśnie dzięki nim nauczyłam się przyjmować ciosy z uśmiechem. Wyćwiczone mięśnie twarzy już samoistnie przyjmują pożądany kształt. Do perfekcji opanowałam udawanie, że nic mnie nie rusza. A język będący narzędziem bezczelności i sarkazmu tylko utwierdza innych w tym przekonaniu. 
Bo tak jest łatwiej.

'drapię strupy myśli.'

Jest tak wiele wspomnień. Wiele smaków i zapachów. Wiele obrazów i wiele piosenek. Czasami to tylko niewiele strzępek minionego czasu. A czasami to zbyt wiele, by móc przejść obojętnie. Paradoks przeszłości zachłannie pochłaniający teraźniejszość. 
Bo wciąż pamiętam. A tęsknota wciąż boli. 

'na co dzień i od święta próbuję żal w uśmiechu kryć. tęsknię.'

'jak najbardziej nie w porę uwierać mnie zaczął mundur skóry, jak kożuch w szklance.'

Ciągle trwamy w jakimś bezsensownym zawieszeniu. Czasami jest to nawet dobre. Bez trudnych pytań, deklaracji i zobowiązań. Miło, lekko i przyjemnie. Jednak w perspektywie dłuższego czasu staje się to zbyt męczące. Bo każdy czasami odczuwa potrzebę chociażby odrobiny stabilności i pewności. Bezpieczeństwa owijającego myśli. I dłoni, którą można złapać i potrzymać przez chwilę podczas burzy. A gdy jej nie ma, wtedy wariujemy.
Bo chyba zaczynam wariować. Lekko.

'ten stan wciąż każe czekać i czekać na znak. i nie narzekać, że ta planeta niefajny ma kształt.'